Patricia van den Bogaart - zilver Master - www.patriciavandenbogaart.nl

Begin 2012 ben ik lid geworden van Master Photographers Network.
Een van de redenen om lid te worden is dat ik het fijn vindt om intensief met collega’s samen te werken die hetzelfde denken over fotografie. Dit is via social media tot op zeker hoogte ook mogelijk, maar via MPN merk ik dat dit veel prettiger werkt. Ik ben lid geworden op het moment dat ik mijn werk kwalitatief goed genoeg vond.

Waarom MPN?

Mijn keuze voor Master Photographers Network was vanzelfsprekend door de kwalificatie mogelijkheden
Iedere fotograaf kan lid worden van iedere beroepsvereniging, wat Master Photographers Network uniek maakt is het beleid dat je binnen 2 jaar een kwalificatie traject moet doorlopen om je kwaliteit te “bewijzen”. Dit is een stevige uitdaging om aan te gaan en ontzettend leuk om te doen! Ik ben begeleid door 2 mentoren, ervaren fotografen die minimaal hun Zilver Master kwalificatie bezitten en dezelfde procedure doorlopen hebben. Zij weten wat je kunt verwachten en helpen je om een goed portfolio neer te zetten voor de internationale jury.
Degene die mij hebben bijgestaan zijn Cojan van Toor en Geert van de Ven en nogmaals dank hiervoor, zonder jullie hulp was het zeker niet gelukt!
De lat ligt hoog, een grote uitdaging
Zou ik het halen? Is mijn werk goed genoeg? Master Photographer ben je niet zomaar. Mijn portfolio moest sterk zijn qua diversiteit en tegelijkertijd een serie vormen. Ik heb gekozen voor een serie in zwart-wit en door een vergelijkbare nabewerking is een mooi geheel ontstaan. Tijdens dit proces heb ik heel veel geleerd en ik kan iedereen aanbevelen die opgaat voor een kwalificatie om vroeg te beginnen

Voorselectie

Na een zoektocht in mijn recente werk heb ik een ruime voorselectie gemaakt en samen met mijn mentoren alle beelden bekeken, besproken en geselecteerd. Een mooie intensieve tijd waarin ik mijn krachten heb ontdekt doordat ik geleerd heb met andermans ogen naar de beelden voor mijn klant te kijken
In dit proces kwam niet alleen het eindresultaat onder een loep, ook de positie van het onderwerp, lichtgebruik, printmaterialen en het behalen van optimale kwaliteit werden uitgebreid behandeld. Heel leerzaam!
Omdat de lat hoog ligt brengt dit een behoorlijke dosis gezonde spanning met zich mee, zowel in de tijd vooraf ; “Heb ik je juiste keuze qua portfolio, is het goed genoeg, klopt het geheel, had ik nog iets anders
toe moeten voegen” en ga zo maar verder.

De jurering

Op de dag dat de jury mijn beelden zou beoordelen ontstond er een sterke band met de andere fotografen. Ik was niet alleen, er waren meerdere fotografen die ook gejureerd zouden worden om een kwalificatie te behalen en er was een heel aantal collega’s om de anderen te steunen.
En dan is het zover, mijn beelden gaan naar binnen en worden getoond aan de jury, een moment dat eeuwig lijkt te duren… Dan gaat plots de deur open en de voorzitter komt mij halen, zou ik geslaagd zijn of niet?
Ik krijg nog enkele vragen van de jury hoe ik de baby’s zo kan poseren en ze zo vredig kan laten slapen. Ik krijg een goed gevoel, maar dat zegt niets…Ik beantwoord de vragen en dan komen de verlossende woorden die ik zo graag wilde horen. GESLAAGD met mooie lovende woorden van de jury. Bewondering voor mijn werk en indruk gemaakt dat dit mogelijk is in newborn/ baby fotografie. Het geeft zo’n voldaan gevoel om van vreemden te horen dat je het goed doet, goede keuzes hebt gemaakt en tegen de trend in werkt om de allermooiste beelden te maken. Geweldig!

Kort samengevat heeft MPN en de kwalificatie me veel meer gebracht dan ik verwacht had: Geloof, Hoop en Vriendschap. We zijn allemaal zelfstandige fotografen, maar ook écht collega’s en niet alleen in een online wereld.

Felicitaties volgen van de jury en mijn mentor volgen. Het enige wat er dan nog door mij heen gaat is om te proberen het droog te houden. Op de gang staat de rest te wachten en als eerste komt mijn andere mentor op mij af met een
trotse blik in zijn ogen. Daarna volgen de anderen en mijn laatste restje groothouden breekt af. De tranen volgen…van geluk, blijdschap, opluchting en een persoonlijke overwinning.
De reacties van iedereen zijn zo oprecht en lief, hieruit blijkt dat we 1 ding gemeen hebben, de liefde voor fotografie! De kwalificaties vonden plaats in het afsluitingsweekend van het seizoen en de roes blijft nog lang hangen.

De Uitreiking

Tijdens de feestelijke uitreiking op zondagavond ook nog mooie woorden van modefotograaf Stuart Weston, die me behoorlijk raakte, zijn reactie, “jouw foto’s zie ik niet alleen maar ik kan ze voelen. Ik voel dat ze met veel liefde en passie gemaakt zijn…”
Een groot compliment omdat mijn bezieling terug te zien is in mijn werk. Als fotograaf en als mens doet me dat goed.
Aansluitend aan de uitreiking volgt een gezellige feestavond die geduurd heeft tot in de kleine uurtjes. Nagenieten met collega’s, lekker dansen en een glaasje gezelligheid om het te vieren met elkaar.

Wat brengt kwalificeren je dus, dit alles en nog veel meer. Een kroon op mijn werk, de bevestiging dat we op de goede weg zijn en de uitdaging om te gaan werken aan de hoogste kwalificatie van Master Photographers Network, want in
fotografie ben je er nooit helemaal, het blijft uitdagend, inspirerend en vol passie…