Al een aantal jaar ben ik lid van Master Photographers Network, een beroepsorganisatie
waar je lid van kunt worden maar waar je je binnen 2 jaar moet kwalificeren tot Brons
Master.
Na dat bereikt te hebben heb ik even tijd genomen om te bedenken wat het traject zou
zijn voor Silver Master. Voor mijn brons serie wist ik dat ik dat met newborn foto’s wilde
doen, deze sprongen er altijd uit als ik mijn werk met elkaar vergeleek.
Maar nu voor zilver….. het moest iets zijn wat me ligt, wat anders is en waar ik
commercieel iets mee kan.
Voor mij is het doel van de kwalificatie om tot een betere kwaliteit te komen dus het
proces zelf, de ups en downs maken je tot een betere fotograaf. hoe groter de struggle is
hoe groter de groei.

Ik fotografeer in de studio veel kids en bedacht hoe leuk het zou zijn om een concept te
bedenken waar ik een publiek voor kon interesseren en zelf de styling kon bepalen. Zo is
het concept van de Sweet Hearts ontstaan. Kleding gezocht en gekocht en inmiddels
hebben we een hele collectie.
Afijn nu de geschikte kids nog want voor een kwalificatie serie is niet elk kind (hoe leuk
ook) geschikt.
Hier kwam mijn netwerk goed van pas, dus via via zijn er echt prachtige kids op mijn
pad gekomen wat weer veel inspiratie met zich mee bracht, ook via social media hebben
ouders zich massaal aangemeld en heb ik flink moeten selecteren.
Een aantal meisjes uit die fotoshoots zijn uiteindelijk ook in mijn fotopanel terecht
gekomen.
Na veel series gemaakt te hebben is het plan nog gewijzigd, het zou eerst een serie
worden met de helft van de foto’s een lichte en de andere helft een donkere achtergrond
zodat er een mooi verloop zou ontstaan.
Maar toen bleek, als ik ze naast elkaar legde dat de foto’s met een lichte achtergrond
totaal wegvielen tov de foto’s met de donkere achtergrond.
Afijn ik moest nog veel werk bijmaken om tot een serie van 20 te komen waarbij er maar
1x een meisje dubbel mag voorkomen.
In dit process werd ik bijgestaan door 2 coaches, Ad Verijken en Ingrid van Heteren.

Inmiddels begon het concept ook klanten te trekken en had ik de luxe om een deel van
mijn serie uit betaalde studioshoots te kunnen maken. Een Face Book pagina werd in het
leven geroepen, een logo en flyers werden door Manola van Leeuwe ontworpen. Het
concept en de naam stonden als een huis! Mijn klanten begonnen een “Sweet Heart
shoot” te boeken.

Op een gegeven moment had ik het gevoel dat de serie klaar was, ik had een ruime serie
en dit uiteindelijk teruggeselecteerd naar 20. In overleg met mijn coaches werden de
laatste punjes op de i gezet en ging ik op voor mijn Zilver Master. De foto’s waren klaar,
allen Lambda prints door het Beeldgebouw, op 40-50 formaat en opgeplakt op 2 mm
polystyreen.
Om een lang verhaal wat korter te maken….. dit was vorig jaar en ik zakte. Pffff dat was
echt een grote desillusie.
De jury bestaande uit Bella West uit Engeland, Olaf Schwickerath uit Duitsland en Pim
van der Maden uit Nederland vonden dat er een te groot verschil zat in het lichtgebruik,
de serie was niet consistent genoeg. Ook nog wat andere kleine tips gekregen en daar
stond ik dan, 1,5 jaar aan gewerkt en lege handen, SHIT!

Op dat moment stortte alles wel even in, ik was er met zoveel vertrouwen ingegaan, mijn
zelfvertrouwen was ver te zoeken.
Op hetzelfde congres als mijn kwalificatie, werd aangekondigd dat ik de MPN ging
vertegenwoordigen in Keulen tijdens de Life Portret Contest (LPC) Je snapt dat ik ook
daar even aan ging twijfelen, wie was ik nu helemaal als fotograaf…..
Ik zal niet op dat hele verhaal ingaan maar in het kort komt het erop neer dat ik gegaan
ben, een toptijd heb gehad samen met Ad die meegegaan is als mijn overgekwalificeerde
assistant. We de zaal op zijn kop hebben gekregen, een super resultaat hebben neergezet
en een goede 2e zijn geworden!
Dit heeft me weer zoveel energie en zelfvertouwen gegeven dat ik na een half jaar niet
meer naar mijn kwalificatie foto’s te hebben gekeken ze weer uit de kast heb gehaald en
er eigenlijk een beetje van schrok. Blijkbaar had ik me weer zoveel verder ontwikkeld
dat ik met hele andere ogen naar mijn serie keek.
Uiteraard ben ik de Sweet Heart shoots blijven maken en kon ik voor mijn “nieuwe
serie” een heleboel andere foto’s selecteren.
Het was nu ook makkelijker en duidelijker. Ook de bewerking weer opnieuw gedaan dus
vanaf RAW begonnen.
De serie stond nu veel sneller en duidelijker en was meer een geheel. Wederom met mijn
coaches de puntjes op de i gezet en 4 November 2017 nog een poging gewaagd om Silver
Master te worden.
Erg spannend en nerveus want je weet het maar nooit….
De uitkomst is inmiddels bekend GESLAAGD met drie duimen omhoog wat betekend een
unanieme beslissing van de jury, deze keer bestaande uit Olaf Schwickerath (Du) Lucille
Feremans (Be) en Pim van der Maden. Ze wilden me even in de waan laten dat dit niet
het geval was haha…. Maar gelukkig kwam snel het verlossende woord en de opluchting!

De jury was blij dat ik met dezelfde serie was terug gekomen en konden zo de
verbeterpunten en dus ook mijn groei heel duidelijk zien.
Wat helemaal echt te gek was is dat mijn panel ook is uitgeroepen als best panel van
2017 dus s’avonds stond me nog een verassing te wachten en kreeg ik de wisselbokaal,
(een prachtig koperen beeld) uitgereikt door Colijn van Noort, de winnaar van vorig
jaar.

Mijn missie was geslaagd hetzij met wat hobbels en bobbels maar als ik vorig jaar niet
gezakt was dan was ik nu niet wat ik nu ben, een betere fotograaf!
Lianne Dekker
www.liannedekker.nl

Verslag najaarscongres 5 en 6 november 2017

Na een warm welkom door het bestuur voor iedereen in het mooie hotel in Helmond kon Laura Marijn van start met haar lezing (al kwam deze wat langzaam op gang doordat de slideshow niet werkte). Prachtig werk en een aparte loopbaan van een bijzonder jonge (23 jaar) dame die na haar diergeneeskundestudie de switch maakte naar fotografie.
In 3 jaar tijd kreeg ze al BN-ers als Eddy Zoë voor de lens doordat haar werk opviel. Ze vertelde dat ze volledig autodidact is en zichzelf dus alles helemaal heeft aangeleerd. Photoshop kan ze ademen, en is bijna een belangrijkere factor dan de fotografie zelf. Ze liet ons heel mooi open en eerlijk zien hoe ze te werk gaat met een shoot en vooral ook het beeldbewerken in Photoshop daarna. Een mooie masterclass die toch ook wel discussie opleverde voor ons als master-fotografen. Maar discussie is goed.

Na een fijne lunch konden we met onze buikjes rond eerst vragen stellen aan de directeur van Dupho. Met name kwamen er vragen omtrent het hele gebeuren met de NVJ. Verder benadrukte ze met klem om je aan te melden bij Pictoright; een organisatie die gelden uitkeert aan fotografen m.b.t. de thuiskopiewetten.

De rest van de middag konden we verder genieten van een fotograaf die zijn sporen inmiddels ruim verdiend heeft; Ralf Czogallik van Eppel fotografie.
Heel andere koek. Een hele bak ervaring en een hele duidelijke visie. Hij gaf ons tips om bijvoorbeeld te allen tijde voor je beeld te gaan tijdens een huwelijk en je niet te laten afschrikken doordat je dan bepaalde mensen (oma) in de weg zal staan. Hij kon het overtuigend en met humor brengen. Ook was er veel interactie met de zaal, wat het erg bruisend maakte.
Het filmpje met daarin de 17.000 beelden (van 1 trouwreportage) versneld afgespeeld was erg geestig. Maar het gaf ook aan dat hij ook de ‘geijkte’ plaatjes moet maken, en ook niet continu out of the box mega creatieve platen kan maken. Daarvoor pakt hij zijn momenten.
Het tweede deel van zijn masterclass zagen we hoe hij daadwerkelijk de dingen aanpakt, hoe hij met reflectie werkt en creatief ‘kijkt’. Uiteindelijk werd het halve hotel verbouwd en maakte hij bijzondere platen met het model-bruidspaar. Daarbij was ook weer veel interactie en assistentie van collega’s.
Ralf liet vervolgens zien hoe hij zijn beelden afwerkte in Lightroom. Weer veel nieuwe tricks geleerd uiteindelijk.

Aansluitend konden we een borreltje gaan drinken in de bar. Het was erg leuk om een aantal ‘oude’ collega’s weer te spreken, er waren gasten uit Zwitserland, kortom de sfeer was geweldig!

Tijdens de feestavond werd er een nieuw exemplaar van Imaginem uitgedeeld door de voorzitter en werden de Master titels uitgereikt aan Monique Slagter (brons), Lianne Dekker (zilver) en Frank van Boxtel (brons). Lianne had tevens het beste Portfolio van 2017 en ontving uit handen van Colijn van Noord de wisselbokaal.
Er was een heerlijk buffet waar we ons aan tegoed konden doen en de DJ zorgde voor een top sfeertje met zijn saxofonist!

De volgende ochtend mochten we een beetje uitslapen en startte het programma om 10 uur.
Daan Oude Elferink, oftewel Daanoe boeide de zaal een aantal uren met een geweldige presentatie over Urban-fotografie. Als autodidact verkoopt hij inmiddels via Kunstbeurzen en Galeries over de hele wereld zijn foto’s die hij gemaakt heeft in verlaten en vervallen huizen, kastelen en fabrieken. Hij vertelde over alle aspecten die hij tegenkomt bij het insluipen in verlaten panden door heel Europa, de risico’s die dit zich meebrengt maar vooral de kick die het hem geeft.
Na wederom een heerlijke lunch, begon het middagprogramma met Jan Stel die we op het zomercongres ook al ontmoet hadden. Hij liet de vele stappen in Photoshop zien die een reclamefoto aan bewerking heeft. Voor de meesten van ons wellicht iets ver van de dagelijkse praktijk maar bepaalde bewerkingen/handigheden in Photoshop zijn ook voor de portret- en huwelijksfotograaf bruikbaar.
Om 16 uur was het tijd voor de fotobespreking door de voorzitter van de jury Hermann Liemann. Interessant en leerzaam waren de op- en aanmerkingen of de foto’s die bijna allemaal besproken werden. De zeven prijswinnende foto’s kwamen aan het einde aan bod. Een runner-up prijs, brons, zilver en goud door de ledenjury en brons, zilver en goud door de vakjury. Felicitaties naar alle winnaars!
Om klokslag 17 uur werd het congres door Fred afgesloten met een groot applaus voor alle sponsoren en het voltallige personeel van hotel West-Ende en werd een ieder wel thuis gewenst!