Al een aantal jaar ben ik lid van Master Photographers Network, een beroepsorganisatie
waar je lid van kunt worden maar waar je je binnen 2 jaar moet kwalificeren tot Brons
Master.
Na dat bereikt te hebben heb ik even tijd genomen om te bedenken wat het traject zou
zijn voor Silver Master. Voor mijn brons serie wist ik dat ik dat met newborn foto’s wilde
doen, deze sprongen er altijd uit als ik mijn werk met elkaar vergeleek.
Maar nu voor zilver….. het moest iets zijn wat me ligt, wat anders is en waar ik
commercieel iets mee kan.
Voor mij is het doel van de kwalificatie om tot een betere kwaliteit te komen dus het
proces zelf, de ups en downs maken je tot een betere fotograaf. hoe groter de struggle is
hoe groter de groei.

Ik fotografeer in de studio veel kids en bedacht hoe leuk het zou zijn om een concept te
bedenken waar ik een publiek voor kon interesseren en zelf de styling kon bepalen. Zo is
het concept van de Sweet Hearts ontstaan. Kleding gezocht en gekocht en inmiddels
hebben we een hele collectie.
Afijn nu de geschikte kids nog want voor een kwalificatie serie is niet elk kind (hoe leuk
ook) geschikt.
Hier kwam mijn netwerk goed van pas, dus via via zijn er echt prachtige kids op mijn
pad gekomen wat weer veel inspiratie met zich mee bracht, ook via social media hebben
ouders zich massaal aangemeld en heb ik flink moeten selecteren.
Een aantal meisjes uit die fotoshoots zijn uiteindelijk ook in mijn fotopanel terecht
gekomen.
Na veel series gemaakt te hebben is het plan nog gewijzigd, het zou eerst een serie
worden met de helft van de foto’s een lichte en de andere helft een donkere achtergrond
zodat er een mooi verloop zou ontstaan.
Maar toen bleek, als ik ze naast elkaar legde dat de foto’s met een lichte achtergrond
totaal wegvielen tov de foto’s met de donkere achtergrond.
Afijn ik moest nog veel werk bijmaken om tot een serie van 20 te komen waarbij er maar
1x een meisje dubbel mag voorkomen.
In dit process werd ik bijgestaan door 2 coaches, Ad Verijken en Ingrid van Heteren.

Inmiddels begon het concept ook klanten te trekken en had ik de luxe om een deel van
mijn serie uit betaalde studioshoots te kunnen maken. Een Face Book pagina werd in het
leven geroepen, een logo en flyers werden door Manola van Leeuwe ontworpen. Het
concept en de naam stonden als een huis! Mijn klanten begonnen een “Sweet Heart
shoot” te boeken.

Op een gegeven moment had ik het gevoel dat de serie klaar was, ik had een ruime serie
en dit uiteindelijk teruggeselecteerd naar 20. In overleg met mijn coaches werden de
laatste punjes op de i gezet en ging ik op voor mijn Zilver Master. De foto’s waren klaar,
allen Lambda prints door het Beeldgebouw, op 40-50 formaat en opgeplakt op 2 mm
polystyreen.
Om een lang verhaal wat korter te maken….. dit was vorig jaar en ik zakte. Pffff dat was
echt een grote desillusie.
De jury bestaande uit Bella West uit Engeland, Olaf Schwickerath uit Duitsland en Pim
van der Maden uit Nederland vonden dat er een te groot verschil zat in het lichtgebruik,
de serie was niet consistent genoeg. Ook nog wat andere kleine tips gekregen en daar
stond ik dan, 1,5 jaar aan gewerkt en lege handen, SHIT!

Op dat moment stortte alles wel even in, ik was er met zoveel vertrouwen ingegaan, mijn
zelfvertrouwen was ver te zoeken.
Op hetzelfde congres als mijn kwalificatie, werd aangekondigd dat ik de MPN ging
vertegenwoordigen in Keulen tijdens de Life Portret Contest (LPC) Je snapt dat ik ook
daar even aan ging twijfelen, wie was ik nu helemaal als fotograaf…..
Ik zal niet op dat hele verhaal ingaan maar in het kort komt het erop neer dat ik gegaan
ben, een toptijd heb gehad samen met Ad die meegegaan is als mijn overgekwalificeerde
assistant. We de zaal op zijn kop hebben gekregen, een super resultaat hebben neergezet
en een goede 2e zijn geworden!
Dit heeft me weer zoveel energie en zelfvertouwen gegeven dat ik na een half jaar niet
meer naar mijn kwalificatie foto’s te hebben gekeken ze weer uit de kast heb gehaald en
er eigenlijk een beetje van schrok. Blijkbaar had ik me weer zoveel verder ontwikkeld
dat ik met hele andere ogen naar mijn serie keek.
Uiteraard ben ik de Sweet Heart shoots blijven maken en kon ik voor mijn “nieuwe
serie” een heleboel andere foto’s selecteren.
Het was nu ook makkelijker en duidelijker. Ook de bewerking weer opnieuw gedaan dus
vanaf RAW begonnen.
De serie stond nu veel sneller en duidelijker en was meer een geheel. Wederom met mijn
coaches de puntjes op de i gezet en 4 November 2017 nog een poging gewaagd om Silver
Master te worden.
Erg spannend en nerveus want je weet het maar nooit….
De uitkomst is inmiddels bekend GESLAAGD met drie duimen omhoog wat betekend een
unanieme beslissing van de jury, deze keer bestaande uit Olaf Schwickerath (Du) Lucille
Feremans (Be) en Pim van der Maden. Ze wilden me even in de waan laten dat dit niet
het geval was haha…. Maar gelukkig kwam snel het verlossende woord en de opluchting!

De jury was blij dat ik met dezelfde serie was terug gekomen en konden zo de
verbeterpunten en dus ook mijn groei heel duidelijk zien.
Wat helemaal echt te gek was is dat mijn panel ook is uitgeroepen als best panel van
2017 dus s’avonds stond me nog een verassing te wachten en kreeg ik de wisselbokaal,
(een prachtig koperen beeld) uitgereikt door Colijn van Noort, de winnaar van vorig
jaar.

Mijn missie was geslaagd hetzij met wat hobbels en bobbels maar als ik vorig jaar niet
gezakt was dan was ik nu niet wat ik nu ben, een betere fotograaf!
Lianne Dekker
www.liannedekker.nl