Rob Pluijm – Zilver Master – www.robpluijm.nl

Als introducé van mijn toenmalige werkgever ging ik al vanaf de jaren ‘90 mee naar de DIPP dat samen met Color Art nu de MPN vormt. Ik heb er altijd veel inspiratie en kennis op kunnen doen, het was dan ook vanzelf sprekend dat, toen ik in 1998 als zelfstandig fotograaf verder ging, ik vast lid werd van deze club.
Na twee pogingen behaalde ik in 2003 mijn “Brons” kwalificatie. Het gaf destijds een enorme boost om verder te gaan en mijn niveau op een nog hoger peil te brengen.
Enthousiast en vol goede moed, misschien wel iets te overmoedig ging ik in 2005 op voor mijn “Zilver” kwalificatie.

 

Ik had een aantal fouten gemaakt:
ik was te laat begonnen met het samenstellen van het portfolio.
Ik had te weinig feed back gevraagd aan mijn hoger gekwalificeerde collega’s.
De afdrukken waren van een niet al te hoogstaande kwaliteit.
De afdrukken hadden de verkeerde afmeting
Volkomen terecht werd dit portfolio dus afgekeurd maar ondanks dit alles kwam de jury toch met opbouwende kritiek en vertelden me waar en op welke manier ik verder zou moeten gaan. Na het verwerken van de teleurstelling kun je dan met de juiste input weer een stap verder komen.

 

Door allerlei omstandigheden volgde pas in 2011 mijn 2e poging om het felbegeerde Silver binnen te halen, met alle wijze lessen uit het verleden was ik er van overtuigd dat het me ditmaal wel zou lukken.
Het formaat en de kwaliteit van de afdrukken waren goed. Een aantal collega’s hadden het werk uitgebreid beoordeeld, ook hun verwachting was dat het hiermee zou moeten lukken.
Het oordeel van de jury pakte anders uit. De 10 portret en 10 bruidsfoto’s die ik uit mijn dagelijks werk had geselecteerd, vormde volgens de jury een te weinig overtuigende serie. Dan ben je gezien. Elk detail van elke foto wordt vervolgens onder de loep genomen, dan weet je dat ze altijd dingen vinden waardoor er meer dan één foto afgekeurd wordt. Je bent dus niet geslaagd. De teleurstelling was enorm. Ik was het er dit maal echt niet mee eens en heb meer dan eens het oordeel van de jury vervloekt. Op z’n moment heb je twee keuzes: je kunt afscheid nemen van de club en weet dan zeker dat je dat pijnlijke moment nooit meer hoeft mee te maken, maar je kunt ook tegen jezelf zeggen; “ik zal bewijzen dat ze het bij het verkeerde eind hadden”.
Ik heb de eerste optie zeker overwogen maar ik heb voor de tweede gekozen en daarmee heb ik de grootste stap uit mijn carrière gemaakt. Ik ben twee jaar lang gaan werken aan een serie portretten zo als ik ze altijd al graag had willen maken, met de technieken die ik door de jaren geleerd had en die me waardevol gebleken waren. Het heeft mij gebracht waar ik al heel lang naar op zoek was namelijk mijn eigen stijl.
En als dan ook nog blijkt dat je klanten daar zeer positief op reageren, kun je alleen maar blij zijn.
Toch sta je op de dag van de kwalificatie weer met knikkende knieën voor de deur van de jury in spanning te wachten op hun oordeel, maar als je dan binnenkomt in die ruimte en de jury is euforisch en je mag de vreugde hierover vervolgens delen met je collega’s en met je gezin dan kan ik werkelijk spreken van een hoogtepunt uit mijn leven. Je weer dan waar je het voor gedaan hebt.
Met de trofee voor het beste portfolio van het jaar werd het voor mij een ervaring om nog heel lang van na te genieten.